نگاهی شخصی به شش ماه وبلاگ نویسی خودم

مدت شش ماه است که در فضای آنلاین و در محیط یک وبلاگ شخصی ، کم یا زیاد، فعالیت خودم را آغاز کرده ام.

تا کنون از وبلاگم جز با چند نفر از دوستانم با شخص دیگری حرف نزده بودم. در ابتدای کار کمی گیج بودم و نمی دانستم باید چه و چگونه بنویسم. من زیاد با نوشتن بیگانه نبوده ام ، اما برای دیگری نوشتن کمی ترسناک است و وسواس می آورد. اینکه خودت را در معرض قضاوت و داوری بگذاری ، در حالیکه خودت از افت و خیزهای ذهنی، سواد کم و  یا آزمون و خطاهای خودت خبر داری، زیاد کار آسانی نیست. انگار که بی پوشش مناسب در انظار حاضر شده باشی.

اینکه تلاش کنی کیفیتی هر چند در حد مینیمم را برای خودت تعریف کنی و بعد آخر کار ببینی حتی به آن حد پایین هم شبیه نیستی دردناک است.

اما فرصت نوشتن و دست به قلم شدن را مسیر یادگیری می دانم.آموخته ام که رشد وقتی از مسیر نوشتن بگذرد ، عمیق تر ، ملموس تر و قابل بررسی تر است. حداقل می شود آن را عینی کرد و خطاها را بهتر تشخیص داد.

احساسم این است که سهم آزمون و خطا در نوشته هایم زیاد نبوده است. احتمالا در آینده نزدیک به خودم اجازه تجربه کردن بیشتری بدهم.

سهم پراکنده گویی نیز در نوشته هایم شاید کمی زیاد بوده است که آن را به خودم می بخشم. پیرو جملات بالا، آنها را بخشی از مسیر یادگیریم می دانم.

میل درونی و ترجیح قلبی ام این است که تمرکز را در نوشتن حفظ کنم. اما در عین حال تصور می کنم این تمرکز از آن کسانی است که دقیقا می دانند روی کدام حوزه دست بگذارند که اثربخشی بالاتری دارد و من هنوز در آن مرحله نیستم.

برنامه ام این است که کمی بیشتر جسارت به خرج دهم و گاهی به جاهای ناشناخته تر سفر کنم. کمی فرم های متفاوت را امتحان کنم و فرمت های مختلف را مزه مزه کنم.

به گمانم حوزه محتوا حوزه شسته رفته ای با مسیر آسفالته نیست. بر عکس به نظرم می آید تعداد جاده های خاکی که از آن به بیراهه می روند زیاد است و مسیرهای نرفته در آن زیادتر. راهنمایان کمی برای آن وجود دارد و بیشتر بر همت و جدیت رهرو تکیه دارد.

کمی برای ورود به عرصه تحلیل دست نگه داشته ام . چون حسم این است که تحلیل کردن نیازمند مهارتی مانند تفکر نقادانه و  همچنین شناختِ حداقلی از آنچه که قصد تحلیل کردنش را دارم ، است و من از هر دو بی بهره ام. اما شاید وقت آن رسیده است که به یادگیری ام سمت و سویی اثربخش تر بدهم . نه به آن دلیل که احساس دانایی دارم بلکه از آن جهت که دوست دارم به جای کمال گرا ، عمل گرایی را تمرین کنم.

نگاهی شخصی به شش ماه وبلاگ نویسی خودم
4.2 امتیاز از 9 رای

12 دیدگاه در “نگاهی شخصی به شش ماه وبلاگ نویسی خودم”

  1. حمید طهماسبی

    خیلی خوشحالم که تو جزو کسانی هستی که وبلاگ داری و می نویسی
    و خیلی خوشحال ترم از اینکه می دونم با چه وسواسی مطالب رو از منابع معتبر جمع می کنی و چقدر دقیق و شفاف اون ها رو توضیح میدی.
    من مطمئنم در اینده نه چندان دور (چنانچه با همان پشتکاری که ازت سراغ دارم) ادامه بدی این وبلاگ منبع معتبر و قابل استنادی برای حوزه محتوا در ایران خواهد شد.
    می دانم که می دانی من اهل تعارف نیستم

    • نیلوفر کشاورز

      حمید جان.
      ممنون که کامنت گذاشتی.
      هنوز در ابتدای راه هستم و خودم می دونم که چقدر نیاز به کار و مطالعه بیشتری دارم. اما قطعا دونستن اینکه دوستان با دقتی مثل تو ممکنه به اینجا سر بزنند، به دقت و توجه من هم اضافه خواهد کرد.

  2. پدرام

    سلام پدرام هستم
    تعدادي ازمطالب سايت رو مطالعه كردم والبته اين مطلب اخر خيلي جذاب بود
    من هم علاقمند به توليدمحتوا توفضاي مجازي هستم وبه همين دليل ازهرشخصي كه بتونه كمكم كنه استفاده ميكنم
    اميدوارم منم مثل شما درمسيرپيشرفت قراربگيرم

    • نیلوفر کشاورز

      سلام.
      ممنون از ابراز لطفتون.
      امیدوارم به زودی بتونم نوشته هاتون رو ببینم.
      موفق باشین.

  3. ساجده ممتازیان

    سلام نیلوفر عزیز

    خوشحالم که اینجا فرصت خوندن نوشته هاتون برای ما هم فراهم میشه . منم وبلاگ نویسی رو خیلی تازه شروع کردم و مطلبی که نوشتید شبیه دغدغه های خودم بود . تمرین عمل گرایی به جای کمال گرایی چالش ارزشمندی میتونه باشه هرچند خالی از احساس اضطراب هم نیست
    موفق باشید

    • نیلوفر کشاورز

      ساجده جان.
      خیلی خوشحالم کردی که به اینجا سر زدی. و ممنون که گفتی دغدغه نوشتن داری و وبلاگ نویسی می کنی. حتما سر می زنم به وبلاگت دوست خوبم.

  4. معصومه شیخ مرادی

    نیلوفر جان این روزها بیشتر فهمیده ام و حس میکنم مسیر واقعی پیشرفت مسیری کاملا خسته کننده گاه مایوس کننده و بسیار تاریک و مبهم و پیچیده است اما پیروزی از آن کسانی ست که در این مسیر گاه می توانند جرقه هایی که روشن می شوند و به سرعت ناپدید می شوند رو ببینند و ادامه بدن.
    وجود یک منتقد درونی و شاید چند دوست منتقد و منصف تو این زمینه خیلی به آدم کمک می کنه.
    مسیر محتوا مسیریه پر از سیاهی لشکر و این شاید کار رو برای موفقیت گاهی سخت و گاهی هم حتی آسان کنه اما دیدن و تشخیص مرز اونها کمی سخته، امیدوارم بهترین نقطه رو تو این مسیر پیدا کنی. چون فکر می کنم اون منتقد درون رو داری.

    • نیلوفر کشاورز

      سلام معصومه.
      خیلی خوشحالم کردی به اینجا سر زدی و کامنت گذاشتی.
      آره راه محتوا آسون نیست. به خصوص که اگر بخوای توی ایران کار کنی بنچمارک انگشت شماری برای فضا و مارکت ایران وجود داره . به همین دلیل سهم آزمون و خطا در اون خیلی زیاده و باید فقط روی خودت حساب باز کنی.
      امیدوارم بازم لطف کنی و به وبلاگ محقر من سر بزنی.

  5. بهمن محمدی

    درود و خدا قوت
    نیلوفر جان، مطالبی که نوشتی بسیار مفید هستند، و مطمئن هستم برای هر پستی که منتشر کردی زحمت زیادی کشیدی، امیدوارم در این راه به انچه که لیاقتش را داری برسی.

  6. مانیسا

    نیاوفر جان خدا قوت؛
    بسیار از متن و کلام شیوایت لذت بردم. تخصصی در حوزه محتوا ندارم اما کاملا واضحه مطالبی که مینویسی مفید و دقیق و معتبر هستند. با پشتکار و بینشی که داری امیدوارم زودتر از آنچه انتظارش رو داری به نتایج موردنظرت برسی.

    • نیلوفر کشاورز

      ممنون مانیسا جون.
      خیلی خوشحالم کردی که به اینجا سر زدی.
      لطف داری عزیزم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *